Basisschoolkeuze maken, waar let je op?


Iedere ouder krijgt er mee te maken; zodra je kind 4 jaar is wordt het tijd voor de basisschool. Hoe goed je ook je best doet om in gedachten die eerste schooldag zo lang mogelijk uit te stellen, je zult er aan moeten geloven. En dan kun je maar beter goed voorbereid zijn. Het begint met het maken van een schoolkeuze. Welke school wordt het? Waarom? Welke manier van lesgeven spreekt je aan? Wat vind je van een continurooster? Allemaal vragen waar je niet 1, 2, 3 antwoord op hebt. maar die wel belangrijk zijn bij het maken van de juiste keuze. Hoe vind je een school die goed bij jullie past?

Maak kennis met de Daltons
Van alle onderwijssystemen in Nederland zijn Dalton, Jenaplan en Montessori de Continue reading “Basisschoolkeuze maken, waar let je op?”

#Instamom’s, de leukste bekende mama’s op Instagram ♥


Nog nooit was het zo makkelijk en leuk om te spieken in het leven van bekende mama´s. Dankzij Instagram zijn we niet langer afhankelijk van de mannen  (en vrouwen) die dagenlang met hun telelens in de bosjes liggen voor die ene foto. Nee, tegenwoordig krijgen we de foto’s uit eerste hand. Namelijk van de celebs zelf. Mamaparade.nl zocht de allerleukste nationaal en internationaal bekende mama’s op zodat jij alleen nog maar op de

Continue reading “#Instamom’s, de leukste bekende mama’s op Instagram ♥”

Haal het maximale uit de zomervakantie!


Na een paar dagen (weken) heerlijk op vakantie te zijn geweest weet je het zeker; de rest van dit jaar trap je niet meer in de valkuil van stress, drukte en haast. Nee, vanaf nu ga je, ook als je geen vakantie hebt, zen door het leven. Lukt wel hè? Het eerste half uur dat je weer terug bent op je werk. Maar daarna? Vakantiegevoel? Wat was dat ook alweer? Daarom; houd vast die zomer!

Bedenk dat je maar 8 uur werkt op een dag (of minder). De overige uren van de dag ben je dus vrij. En kun je die vakantiemodus prima vasthouden, áls je daar een beetje moeite voor doet. Je kinderen zijn vaak  langer vrij dan jij, en kunnen je prima helpen om dat Continue reading “Haal het maximale uit de zomervakantie!”

Stop, Mommatime!


In de hectiek van alle dag schreeuwen kinderen, werk, huishouden en sociaal leven allemaal om aandacht. Terecht, want zoals IKEA al opmerkte: aandacht maakt alles mooier. Vergeet daarom vooral ook jezelf niet. 7 x aandacht voor…. Momma!

  1. Zoek je oude cd’s op en leg ze in de auto. Even geen K3, Justin Bieber of One Direction. Onderweg van school naar werk (en terug) zing je lekker keihard mee met jóuw gouwe ouwe van Acda & de Munnik, Jennifer Lopez en de Spice Girls. “If you wanna be my lover!”
  1. Meld je, vandaag nog, aan bij een cursus / workshop / sportclub waar jij zin in hebt. Je kunt een vriendin meevragen, maar misschien is het nog wel beter om alleen te gaan. Op die manier leer je makkelijk nieuwe mensen kennen en hoef je alleen met jezelf rekening te houden. Ik ga sinds kort naar yoga. Omdat ík daar zin in heb. Heerlijk.
  1. Neem een dag vrij, trek je wandelschoenen aan en breng de kinderen met de bus naar school. Loop vanaf school weer naar huis. Maar dan wel met een omweg van 1 ½ uur. Begin gewoon eens te lopen, zonder plan. En laat je telefoon in je jaszak. Je hebt een buskaart bij je, dus als je per ongeluk echt te ver van huis loopt dan kun je altijd met de bus weer terug.
  1. Download een podcast-app en ga eens een avondje luisteren in plaats van tv-kijken. Heerlijk vroeg op bed, koptelefoon op en relaxen maar. Doordat je via je koptelefoon luistert is een podcast heel erg “voor jou”. Ook op de fiets is het trouwens super fijn om een podcast te luisteren (als je alleen fietst natuurlijk). Tipje: de podcast van de radioshow van Graham Northon (BBC2) is hilarisch en te beluisteren via de app Pocket Casts. Deze app is voor een paar euro te koop in de Appstore. Je betaalt wat voor de app, maar de podcasts zijn daarna gratis te luisteren.
  1. Ga een ochtendje naar een museum in de buurt. Je hebt geen haast en geen kinderen bij je, dus je kunt lekker lang blijven hangen bij dát wat jij graag wilt bekijken. Lanterfanter een eind weg en neem de tijd voor mooie kunstwerken.
  1. Boek een uurtje bij de schoonheidsspecialiste. Het is super relaxt om iemand die met een zacht stemmetje tegen je praat een uurtje aan je gezicht te laten frunniken. Alle aandacht is dat uur voor jou. Vraag in je vriendinnenkring eens rond wie ze aanraden. En goede, lieve, aardige schoonheidsspecialiste is goud waard.
  1. Doe iets waar je vroeger als klein meisje van droomde. Wat waren je hobby’s? Je favoriete winkeltjes? Wat was onbereikbaar omdat je nog niet zelf over je geld of tijd kon beslissen? Weet je niks te bedenken? Wie weet heb je nog ergens een oud dagboek liggen. Weet je het weer? Dat je altijd graag een buitenrit wilde maken met een pony door het bos? Ga het doen! En als je al jaren niet hebt paard gereden dan leg je dat bij de manage uit, vraag je om het allerliefste paardje en ga je mee met een beginnersgroepje. Wilde je graag naar een mooie balletvoorstelling? Bekijk het theaterprogramma en koop een kaart. Dit soort ervaringen geven je energie voor 10!

Wat stuctureel ja zeggen kan opleveren


Al zolang ik me kan herinneren heeft mijn moeder het motto: “Als het kan, dan zeg ik ja.” Ze is een trouwe bezoeker van menig optreden van vrienden, familie of (oud)collega’s. Net als ik heeft ze weinig vaste afspraken in haar agenda staan. Omdat het leuk is om samen ergens heen te gaan, en omdat naast mijn werkrooster ook mijn agenda vrij flexibel in te delen is, weet ze dat ze me altijd kan vragen om mee te gaan. Want, zoals ze mij dat heeft voor gedaan, zeg ik ook graag “ja” als het kan. Andersom trouwens ook, als ik ergens heen ga vraag ik graag mijn moeder mee.

Nou moet je weten dat we vaak nét niet goed meekrijgen waar we ja op zeggen. En, misschien ook niet altijd handig, we zijn vaak nét niet op tijd of we hebben de route nét niet helemaal goed uitgezocht. Dat brengt ons in bijzondere situaties, waarbij we achteraf altijd blij zijn dat we zijn gegaan:

Zo kwamen we eens via de artiesteningang binnen bij een optreden van het wereldkoor van een vriendin van mijn moeder, omdat we de tomtom verkeerde hadden ingesteld. Moesten we over de catwalk (achter een van de modellen aan!) bij een modeshow omdat we de tijd verkeerd hadden opgeschreven, de show al begonnen was en er alléén aan het einde van de catwalk nog wat stoeltjes over waren. Bleek mijn zusje mee te doen aan de finale van de voorleeswedstrijd (“Mam, ik moet vanmiddag volgens mij even ergens voorlezen. Zullen we daar heen gaan?”) waar ook Carry Slee aanwezig was. Vloog ik in mijn eentje op 17-jarige leeftijd van Londen naar Bordeaux (“Mijn vliegtuig vertrekt over een uurtje mam!””Vliegtuig. In je eentje. Wie haalt je daar dan op??” “Weet ik ook niet hoor mam, iemand met een bordje met mijn naam er op komt me ophalen.”) terwijl we allebei dachten dat ik met een groepje andere tieners met de boot naar noordelijker gelegen Frankrijk zou gaan om dáár te werken op een camping. En belandden we samen via een andere artiesteningang in de kleedkamer van één van mama’s heldinnen van vroeger bij de musical Blood Brothers, wederom in Londen, om oude foto’s te laten zien. (Hé mam, zullen we anders even bij de artiesteningang gaan zitten?” “Euhm, okay!”)

En zo kwam het ook dat we gisteren samen op de Grote Markt een yogales aan het volgen waren. Wat we overigens allebei nog nooit hadden gedaan. Uiteraard was ook dit weer op de klassieke manier gegaan. “Kom je ook Kimm?” vroeg de yogajuf die ooit een collega was geweest me via Facebook. En aangezien mijn agenda leeg was kwam ik. Toevallig fietste ik precies langs het huis van mijn ouders toen ze thuis kwamen. “Ga je mee mam? Please?” vroeg ik aan mijn moeder. En na wat kortstondig gemopper (ik heb dat nog nooit gedaan, straks ben ik de enige 55+ er die mee doet, moet dat nou allemaal) ging ze overstag en renden we met een yogamatje onder onze arm het huis uit. Iet wat laat, natuurlijk. De yogales was al begonnen. Wat schuchter om ons heen kijkend schoven we heel onopvallend naar de groep fanatieke yogadeelnemers. We rolden snel ons matje uit, schopten onze schoenen aan de kant en stonden even later op handen en voeten met onze sittingbones in de lucht midden op de Grote Markt.

Het was heerlijk.

 

Makkelijk moederen in 8 stappen


Drukte, werk, kinderen, ploeteren. Was dat wat je voor ogen had toen je jaren geleden samen met je babyzoon of dochter op een roze wolk in het kraambed lag? Waarschijnlijk niet. Kinderen slokken nog al wat van je tijd op. Logisch, je bent hun moeder. Maar betekent dat dat je leven vanaf nu bestaat uit rennen, hollen, vliegen en chagrijnig zijn? Nee. Je kinderen hebben recht op een leuke, lieve moeder. En jij? Jij verdient het om je een leuke, lieve moeder te voelen. Maar hoe dan? Welkom in de wereld van de makkelijke moeder, waar kinderen zich mogen aankleden voor de tv en zelf mogen weten wat ze op brood doen.

Pick your battles. Qua kleding: als het maar warm genoeg is.

Pick your battles.
Moeders zeggen vaak nee. Luister maar eens naar jezelf als je in gesprek bent met je kinderen. Kies er vanaf nu voor om zoveel mogelijk ja te zeggen, en zeg alleen nee als het echt belangrijk is. Stop met die onzinnige “je mag alleen maar 1 x zoet op brood” discussies. Verplaats jezelf in je kind. Vond jij het lekker om als kleuter een broodje kaas mee te moeten naar school? Nee? En eet je nu wel met plezier een broodje kaas? De kans is groot dat dat komt doordat je smaak in de loopt van de tijd is veranderd en niet omdat het goed is “aangeleerd”. Kinderen die in de basis gezond eten en genoeg bewegen worden echt niet te dik van chocopasta op brood. Wel van chips, snoep en te veel koekjes. Koop dat alleen bij feestjes. Dan leren ze snel dat het geen zin heeft om er naar te vragen. Zorg voor goede alternatieven, zoals druiven, een gekookt eitje of plakje kaas als tussendoortje. Aankleden voor de tv in de ochtend? Waarom niet? Het geeft jou de tijd om rustig een broodje te smeren. Vind je het gezellig om samen te ontbijten? Prima, als het dan ook echt gezellig is. Maar dat is het vaak niet door de ochtendstress. Kies er liever voor om in de avond en tijdens de zondagmiddaglunch écht gezellig samen te eten, en laat het verder een beetje los. Qua kleding geldt de regel: als het maar warm genoeg is. En verder? Laat je kind lekker aantrekken wat het wil.

Gooi de strijkplank de deur uit.
Ja, doe maar. Doe de voordeur open. Pak de strijkplank onder je arm. En nu, gooien. Zo ver je kunt. In het huis van de makkelijke moeder wordt niets gestreken. Dat scheelt een hoop werk. Wist je dat veel jurken en shirtjes helemaal niet kreuken als je ze nat (dus direct uit de wasmachine) op een haakje hangt en op die manier laat drogen? Wees kieskeurig in wat je koopt. Wellicht staat die blouse super leuk bij je collegaatje, die single is en geen kinderen heeft. En dus alle tijd van de wereld heeft. Accepteer; die tijd heb jij niet. Want de tijd die jij kwijt bent met het strijken van al die stomme blouses, kun jij veel leuker besteden. Tip: kleding van wat dikkere of stevigere stof kreukt het minst, zeker als je het direct vanuit de wasmachine op een hanger hangt.

Ja, doe maar. Doe de voordeur open. Pak de strijkplank onder je arm. En nu, gooien!

Ga nooit met kinderen “gezellig” winkelen.
Kies 1 webwinkel, H&M is een hele makkelijke, en koop daar alle kinderkleding. Ga nooit en te nimmer “gezellig” winkelen met kinderen. En zeker niet, nooit, op zaterdagmiddag. Moet je kind toch mee? Dan neem je één kind tegelijk mee. Heb je gelijk quality-time met elkaar. Nooit, nooit, nooit twee of meer meenemen. Doe het jezelf en elkaar niet aan. Kinderen zijn er namelijk na 1 winkel klaar mee, en dan houden ze het nog lang vol. Die zeldzame keer dat ik met een kind in de stad ben gebruik ik enkel om voor de zekerheid een maat te passen bij H&M, en verder? Alles online, bij H&M zodat ik precies weet hoe de kleding valt. Webwinkelen doe je makkelijk ’s avonds als de kids op bed liggen. Of samen met de kinderen op zaterdagochtend. Heb je de rest van de dag tijd om, al dan niet samen, op de bank een boekje te lezen. Trouwens, boodschappen doen op donderdagavond zonder kinderen is ook heel relaxt. Zeker nu de meeste supermarkten tot 22.00 uur open zijn.

Je hoeft niet alles samen te doen, gun elkaar een beetje rust.
Ben je met twee ouders? Wat een luxe! Als je elkaar tenminste een beetje rust gunt. Ik ken gezinnen waarbij iedereen op zondagochtend om 07:00 uur aan het ontbijt zit. Dus: kinderen worden vroeg wakker, moeder staat op, sleurt vader chagrijnig het bed uit er wordt al zuchtend een ontbijt gemaakt. Niet doen joh. Laat elkaar lekker een beetje met rust. Gun elkaar dat, als ouders. Het komt regelmatig voor dat één van ons uitslaapt op zaterdag, en de ander op zondag. We ontbijten dan niet samen, maar maken een lunch op zondag. En weet je, we gaan zelfs wel eens een weekje weg met een deel van de familie zonder dat we allemaal mee gaan! Ben je alleen? Zorg dat je een fijne bank hebt waarop je zelf nog een beetje kunt bijslapen (dekbed mee), terwijl de kinderen op zondagochtend naar Nick Junior kijken.

Het is wat pittig om een dreumes en een peuter te hebben, maar die moeite betaalt zichzelf wel weer terug.

Krijg de kinderen kort achter elkaar.
Nee, dit heb je zelf niet voor het zeggen. Was het maar zo simpel. Maar probeer het in ieder geval. Met 1 baby is het al chaos, dus er kan net zo goed nog eentje bij. Ik moet toegeven, het is wat pittig om een dreumes en een peuter te hebben. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat die moeite zich dubbel en dwars terug betaalt als ze groter zijn. Want: ze gaan tegelijk op bed. Kunnen makkelijk op 1 kamer slapen en dus zijn ze niet bang ’s nachts. Het duurt niet heel lang voordat ze allebei op school zitten (walhalla, wat een vrije tijd overdag!) en ze kunnen elkaar helpen. Met ontbijt maken bijvoorbeeld, zodat jij je nog eens omdraait op zaterdagochtend. Maken je kinderen snel ruzie? Daar moet je zelf iets aan doen. Het liefst al op een zo jong mogelijke leeftijd. Haal snel de angel uit de ruzie en vertel (of doe voor) hoe het wel moet. Benoem waarom je denkt dat het mis ging, en luister naar allebei de verhalen. Kinderen moeten alles leren, ook hoe je fatsoenlijk met elkaar om gaat. Bij de makkelijke moeder gaan ze samen op de trap als ze ruzie maken. Ze mogen er pas af als het, eventueel met mijn hulp, opgelost is. Ons motto thuis? Lief doen voor elkaar, daar kom je veel verder mee.

Ben voorbereid op nood.
Als je bent voorbereid op lastige situaties, dan kun je er relaxter mee om gaan. Zo liggen mijn kinderen al vanaf heel klein in een 1-persoonsbed. Het voordeel is dat je daar makkelijk even naast kan liggen om te troosten. Er ligt ook altijd een extra matras met hoes onder 1 van de bedden, voor het geval er een kind ziek is. Dan slaap ik daar op. Ik slaap zelf beter, en kan een kostemmer grijpen als dat nodig is. Ook ligt er altijd een dekbed en kussen + hoes in de kast klaar voor het geval een van de kinderen per ongeluk in bed plast of spuugt. Scheelt ’s nachts een hele hoop gedoe, zoeken en tijd. En dan lig ook jij lekker snel weer in bed. De kinderen slapen trouwens NOOIT bij ons in bed. Ze mogen er wel naast liggen met hun eigen matras, of ik lig naast hun op een extra matras. Mijn bed is mijn bed. O ja, en die van papa.

Zie je die bank? Daar kun je op slapen.

Zie je die bank? Daar kun je op slapen.
Moederen is vermoeiend. De overtreffende trap van moe is moeder. Vroeg op, veel te doen, laat op bed, in de nacht er weer uit. Grijp daarom je kans om af en toe overdag een beetje bij te slapen. Heerlijk op de bank. Dekentje mee, en even een klein uurtje tukken als de kinderen op school zijn. Je kunt er de rest van de dag weer tegen en voelt je een stuk vrolijker dan wanneer je oververmoeid achter de bende aan moet draven. Stofzuigen kun je wel weer doen als de kinderen aan tafel zitten te tekenen.

Plan minder.
Sommige dingen moeten. Kinderen moeten naar school, en je baas vindt het wel prettig dat je op je werk verschijnt. Maar…. verder kan de agenda een stuk minder vol. We willen overal bij zijn, want alles is leuk. En goed voor onze kinderen. Hockey, voetbal, ballet, feestjes, uit eten met vriendinnen, muziekles, vakanties, weekendjes weg, bioscoop en ga zo maar door. Als je een beetje je best doet kan je agenda in januari al vol gepland zijn tot in december. Stop. daar. mee. Plan op de tandarts en de zomervakantie na, niet verder dan twee tot drie weken voor uit. En ga ook daar flexibel mee om. Je hóeft niet overal bij te zijn. Plan vaste zaken, zoals zwemles of sport, op 1 of 2 middagen. Schrijf je niet in bij het zwembad om de hoek, maar kijk ook verder. Wie weet past die lestijd beter in de agenda. Laat de kinderen niet verder dan 2 dagen voor uit met een vriendje afspreken. Kinderen leren hierdoor flexibel in het leven te staan, en het geeft jou mogelijkheid om plannen aan de dag zelf aan te passen. Want wie wil er nou vast zitten aan allerlei afspraken als de zon eindelijk een keertje buiten schijnt? De makkelijke moeder in ieder geval niet. Die holt liever met kinderen en parasol onder de arm richting het plantsoen. Wist je trouwens dat het ook super attent is om een kadootje (tijdschrift, chocolade, etc.) mooi ingepakt via de post te versturen in plaats van een middag lang verplicht op een verjaardag te zitten?

Plan minder. Je hoéft niet overal bij te zijn.

 

7 redenen waarom de foto’s van mijn kinderen niet meer online staan


“Pedo’s stalken meisje (13) tot op het schoolplein.” Dat was de titel van het krantenartikel dat mij 1. misselijk maakte, en 2. eindelijk over deed gaan tot actie. Mijn kinderen gingen offline. Hun foto’s dan. En wel meteen.

7 redenen waarom de foto’s van mijn kinderen niet meer online staan:

  1. Het krantenartikel over een rechtszaak waarbij een 13-jarig Nederlands meisje per ongeluk het lustobject werd in het wereldwijde (!), misselijkmakende, pedofielennetwerk heeft mijn ogen meer dan geopend. Onschuldige bikinifoto’s werden door een onbekende digitaal bewerkt en geplaatst op de meest gore sites. Het arme kind werd (wordt) zo erg lastig gevallen dat ze geen normaal leven meer kan leiden. Volwassen mannen fietsen langs haar school (en maken een foto als bewijs) om haar te zien, en noemen zichzelf volgeling van de scholiere. Ik werd misselijk, en ik word weer misselijk, als ik daar alleen al aan denk in combinatie met mijn eigen kinderen.

7 redenen waarom de foto's van mijn kinderen niet meer online staanHet was een beste klus, om al die foto’s die ik in de afgelopen jaren vol trots online had geplaatst van het net af te krijgen. Hoe meer foto’s ik terugvond en verwijderde, hoe onlogischer ik het vond dat ik dat allemaal met de hele wereld had gedeeld. Het is vreselijk naïef, maar ik realiseerde me ineens hoeveel mensen zomaar de foto’s van mijn kinderen onder ogen hadden gekregen. Heel eng, als je er goed bij nadenkt. En heel erg onprettig. Aan de andere kant voelde het ook onwennig. Gek genoeg. Niet meer vol trots een mooie foto plaatsen van de kinderen waar je zo gek op bent. Niet van hun eerst zwemdiploma, hun eerste schooldag of van de gekke bekken wanneer je samen met ze naar de bioscoop bent geweest. Allemaal niet. Het voelde bijna, ja lach maar, als een verraad. Alsof het leek dat ik niet meer trots op ze was. Want: picture or it didn’t happen!

2. Herinneringen horen in je hoofd, niet in je telefoon. Hoe vaak heb ik de afgelopen jaren écht naar een toneelstuk van school gekeken? En zag ik écht het plezier op hun gezicht als de kinderen een cadeautje voor hun verjaardag open maakten. Ik zag het enkel door de lens van mijn camera. Terwijl ik had kunnen genieten van wat mijn kinderen du momènt aan het doen waren, was ik alleen maar bezig met het vast te leggen. Voor later. Of voor… Facebook, Twitter en Instagram.

3. Optreden doe je voor publiek. Publiek dat kijkt. Rechtstreeks. En niet door een telefoonscherm. Draai punt 2 eens om: de generatie kinderen van nu zijn het niet anders gewend dan dat ze bij elk optreden / bij elk afscheid omdat ze op kamp gaan / bij elke (zwem)diploma-uitreiking buigen / zwaaien / trots kijken richting de mobiele telefoon. Niet naar jou als ouder, nee, naar je telefoon. Ga even terug naar je eigen kindertijd. Doe maar de eindmusical van de basisschool. En stel je dan even voor dat alle ouders, op misschien drie na, hun telefoon naar het podium hebben gericht als je een diepe buiging maakt omdat het is afgelopen. Er wordt wat gejoeld, er wordt wat halfslachtig geklapt (want teveel beweging kan niet, dan worden de 200 foto’s die worden gemaakt onscherp) en direct daarna zitten het hele publiek voorovergebogen over hun telefoon om het direct op Facebook te kunnen posten. Terwijl jij daar nog een beetje staat te zwaaien, en staat te buigen. Bizar eigenlijk, toch?

4. Ongemerkt zet je vaak niet alleen je eigen kinderen online, maar ook andere kinderen. Andere kinderen, van andere ouders, die daar helemaal niet om gevraagd hebben. Die het misschien wel helemaal niet weten. En ook de foto’s van die kinderen geef je gratis weg aan iedereen die er wat mee zou willen doen. Niet zo netjes, toch?

5. Je houdt opeens tijd over om iets samen te doen. Écht samen. Denk je dat dat wel mee valt? Ik kan inmiddels uit ervaring zeggen dat het zo is. Stop met al die stomme foto’s maken en posten, en je hebt tijd over om samen een legokasteel te bouwen. Of om twister te spelen. Of om een kunstje te oefenen. En als je dan zo’n kunstje samen hebt geoefend, kun je er ook nog van genieten omdat je niet op zoek hoeft naar iemand die daar direct een foto van moet maken. Of 10 foto’s zodat je kunt kiezen welke de leukste is voor Facebook. Herken je jezelf hier misschien in: “Toe, lach nou even. Lach nou even. Toe nou. Nee, we gaan zo verder, eerst even deze foto maken en posten…. Wat zeg je liefje? Even wachten hoor, mama moet deze foto even bewerken en online zetten. Ja, zo, even wachten nou….” Ja? Beeld je dan in wat je hoopt dat je kinderen later over je zeggen. Als dat is: “Mama / Papa? Die was altijd met haar / zijn telefoon bezig”, dan moet je vooral zo doorgaan. Maar als je liever anders wil worden herinnerd dan raad ik aan om hier over na te denken.

6. Doordat ik de hele dag bezig was met het maken van leuke foto’s van mijn kinderen om online te posten, had zowel mijn computer als mijn telefoon bijna geen beschikbaar geheugen meer. Even een rekensommetje: 18 jaar x 1 foto per kind, per dag = voor 2 kinderen 13.140 foto’s. 13.140 foto’s. En stel dat je per kind gemiddeld 4 fotootjes per week online zet (op Facebook, Twitter of waar dan ook) dan staan er op hun 18de verjaardag 3.744 foto’s online. 3.744 foto’s. Per kind. Online. Voor iedereen zichtbaar. Hoe vaak zet jij een fotootje online op dit moment?

7. “Hé groenteboer, wil je de ze-zitten-zo-gezellig-in-bad-foto’s van de kinderen zien? En jij buurman? En jij collega? En hé, oud-klasgenoot van de kleuterklas, wil jij ze zien? Kom je in ons fotoboek kijken?” Gek toch, als je dat zou doen. Als je de hele dag met je fotoboek onder je arm rond zou rennen om de foto’s waarop je kinderen zo leuk, lief, bloot in bad zitten te “delen”. En te hopen dat zoveel mogelijk mensen zeggen: “Leuk! euhm, like!” Want dat doe je (nee, jij vast niet, maar al die andere mensen wel) online. Best gek.

Maar wat dan wel?
Natuurlijk maak ik nog steeds foto’s van de kinderen. Maar niet meer zoveel als eerder. De drang om te willen “delen” is na een paar weken weggeëbd, en daardoor is ook de drang om foto’s te maken naar de achtergrond verdwenen. De foto’s die ik nu maak gaan in een online-samengesteld-maar-offline-gedrukt fotoboek. Als je bij ons thuis komt mag je er in spieken. En dan vertel ik de verhalen er vol trots bij. Want én ik heb het eindelijk weer eens bewust meegemaakt, én jij hebt ze nog niet gezien want ze stonden niet op Facebook. Er zullen nog steeds online foto’s te vinden zijn van mijn kinderen. Voor veel dingen op internet geldt helaas: eens erop, altijd erop. Maar ze zijn in ieder geval een stuk minder simpel te vinden en aan hun naam te linken. En voor opa en oma die nu hun dagelijkse portie kleinkind op Facebook moeten missen? Daarvoor heb ik een mooie koffiemok laten bedrukken. Mét foto’s van de kleinkinderen.

Nog niet overtuigd? Lees dan alsjeblieft het artikel “Pedo’s stalken meisje (13) tot op het schoolplein.” Wie de gevaren kent kan zich er beter tegen wapenen, zullen we maar zeggen.

Om de foto’s te verwijderen heb ik mijn Facebookaccount opgeheven. Na 2 weken moeten dan, als Facebook doet wat het zegt, je foto’s van de server verdwenen zijn. Na die periode heb ik een nieuw account aangemaakt. De foto’s zijn dan in iedergeval uit Google verdwenen als je je eigen naam of de naam van je kinderen googlet. Was meteen een mooie opfrissing van mijn Facebookvriendenlijst (nb. moeder, als je dit leest; ik heb je weer uitgenodigd als vriend, maar je hebt me nog niet toegevoegd. Niet bewust, hoop ik!?). Daarnaast heb ik ook alle foto’s van de kinderen op Twitter verwijderd. Eén voor één. Uit ruim 18.000 berichten. Daar was ik even zoet mee. En verder? Laat vrienden en familie weten dat er een online-foto-verbod heerst wbt. je kinderen. Ze zullen er even aan moeten wennen, maar ook dat komt vanzelf goed.