Arme kleine Lyla

Lylaatje was ziek. Erg ziek. Voor de derde keer in korte tijd kreeg ze van het ene op het andere moment een bronchitis aanval. De ene dag was ze nog kiplekker, en diezelfde avond konden we haar opvegen. Ze zat helemaal vol, moest huilen en kon niet goed ademen. Gelukkig hebben we al heel veel vaker met het zelfde bijltje gehakt, dus we kunnen inmiddels redelijk goed actie ondernemen. Een kleine week geleden hadden we al contact gehad met de kinderarts, en die bevestigden gelukkig wat we al wisten.

Als Lyla ziek is kunnen we ons opmaken voor een nacht met heel weinig slaap. Ze wordt er van in paniek en wordt om het half uur wakker. Het is al even geleden, maar ook met Vinnie hebben we nachtenlang opgezeten. Rechtop slapen helpt de kindjes namelijk om makkelijker te ademen. En pufjes, elk uur als het heel erg is, doet de rest. Arme Lyla, arme  Mama. Niets aan te doen. Dat Lylaatje totaal uit haar hum is en erg veel last heeft van het benauwd zijn blijkt wel uit het feit dat ze op dit soort dagen helemaal niets zegt. En dan is het dus erg stil in huis.

Het bijzondere van de acute bronchitis aanvallen is dat ze na een dag of 3 ook vanzelf weer helemaal over zijn. Na 3 dagen stil in een hoekje te hebben gezeten staat ze zingend weer op. En kletsend. En brabbelend. Alsof ze alle woorden die ze niet heeft gezegd wil inhalen. En wij? Wij halen opgelucht adem en maken ons op voor de volgende keer die wederom als een verrassing zal komen.

2 thoughts on “Arme kleine Lyla

Reacties zijn gesloten.