Mission completed

Vanavond keek ik samen met Hubby naar Mission Impossible 4. Hetzelfde concept als Mission Impossible 1,2 en 3, alleen hoofdrolspeler Tom Cruise is iets ouder geworden. En een beetje grijs, maar misschien ligt dat ook wel aan de aanstaande scheiding met zijn vrouw Katie Holmes. Anyway, we keken Mission Impossible, en ineens zag ik daar een groeiende gelijkenis met de periode tussen het avondeten en het naar bed gaan van de kindjes in Huize Waterman. Want man, o man, dat is me soms ook een Mission Impissoble!

“Mogen wij nog even spelen en tv kijken mama?” vraagt Vinnie eerder op de avond nadat we hebben gegeten. “Jyja ook tv kijke?” vraagt Lyla voor de zekerheid. Madame is altijd bang dat ze wordt overgeslagen, dus een extra check van haar kant is ons niet vreemd. “Okay, nog twee filmpjes dan, en daarna snel onder de douche.” antwoord ik. Voor ik het weet trekken twee paar kinderhandjes zowel het technische lego, de blokken, de stiften en alle dino’s uit de kast en ziet onze huiskamer er uit als oorlogsgebied. “Niet alles tege…..lijk,” waarschuw ik net te laat. “Jongens, jullie moet zo op bed, dus je kunt niet meer met alles spelen!”. Helaas, het leed is al geleden. En om de chaos te beperken spoor ik de kids aan om het ook maar weer direkt op te ruimen. “Kom ly, even de stiften weer in de doos. En Vin, de dino’s ook. Die mogen morgen weer. Lytje, ophouden met tekenen nu. De stiften, die moeten in de doo…. Nee! Niet op de bank kleuren. Vin, toe, kom op. Dino’s in de doos nu, want anders kunnen jullie straks geen boekje meer want dan is er geen tijd meer. Vin, Ly, kom nou!” Uit pure wanhoop begin ik zelf maar met opruimen. Opvoedtechnisch gezien waarschijnlijk heel slecht, maar beter voor mijn stresslevel aangezien we het hele douche / tandenpoets / plassen en voorlezen-verhaal nog voor de boeg hebben.

Ik pluk kind 1 uit de koekjespot in de keukenkast (hij durft op gym nog geen halve meter hoog te klimmen, maar heeft er geen problemen mee om op de barkruk te gaan staan om een koekje uit de kast te vissen) en pluk kind 2 uit de wc, die met haar handen in de pot zit te roeren. “Jyja shoone handjes!” roept ze enhousiast op mijn “gadver!”. Snel de trap op, kan nog best met twee kinderen onder de arm en naar boven. Helaas moet ik ze los laten om de kraan aan te doen en rennen twee losgeslagen aapjes richting verschillende slaapkamers. Ik vang Vinnie als eerste en vraag hem zichzelf uit te kleden voor de douche. Lyla heeft zich verstopt in de kledingkast, maar ook die vind ik nadat ze bijna omvalt van het lachen omdat mama haar niet kan vinden. Gelukkig komen we net op tijd in de douche om Vinnie te onderscheppen die met schoenen en al in bed wil stappen. “Maar mama, ik kreeg ze niet uit en jij zei dat ik op moest schieten!”

Niemand wil als eerste onder de douche, niemand wil er als eerst uit. Tijdens het tandenpoetsen beland er meer tandpasta in het schoongewassen haar van Lyla dan in haar mond en wil Vinnie persé laten horen dat hij tot 30 kan tellen, maar vergeet steeds de 19 dus moet het elke keer weer opnieuw.

Beide kindjes willen graag een ander boekje. Als eerste voorgelezen. Allebei. Dus ik lees “Barbapapa en de baby” dwars door “Bob de Bouwer en de schildpad” heen. Best vernieuwende, zo’n dubbel verhaal. Daarna krijg ik 24 kusjes en 32 knuffels en moet ik beide aappies met een soort tarzanzwaai in bed mieteren. Want dat vinden ze zo leuk. NOG EEN KEER!!!

En dan, eindelijk, zoeken de duimpjes de mondjes en zijn ze stil. Mission completed.

Ik bedoel maar, die Tom Cruise heeft het er maar makkelijk mee. Misschien zoeken ze nog figuranten voor deel 5?

2 thoughts on “Mission completed

Reacties zijn gesloten.