De club van slechte huisvrouwen

Ik hou niet zo van clubjes. Ben beide keren niet naar zwangerschapsgym geweest en ik doe ook in het dagelijks leven niet aan enige vorm van clubjes. Alhoewel? Er is een club waar ik al jaren lid van ben. De club van slechte huisvrouwen.

Ik kan stront jaloers zijn op mensen die “lekker het huis aan de kant maken” in 1 ochtend. Ik kan dat niet. Ik heb er niets mee en alles duurt lang. Als ik een dag met de kids thuis ben is het vaak nog een grotere bende dan als ik full-time aan het werk ben. De bende ligt dan ook niet persé aan de kinderen, maar daar ben ik zelf vaak schuldig aan. Ik doe echt wel mijn best hoor. Ik doe de was, doe boodschappen, kook, maar alles kost zoveel tijd. Bij mij in elk geval. Al zou ik willen, dan zou ik het gewoon niet voor elkaar krijgen om elke dag een doekje over de meubels te halen. Of om elke dag te stofzuigen.

Ik heb mezelf dus maar een aantal hoofdtaken gegeven. Zonder overleg met de rest van het gezin trouwens hoor. Maar de andere dingen gebeuren ook, dus die zal iemand anders wel doen in dit huis. Wat ik doe? Ik doe de was (althans, ik gooi het er in en haal het er uit. Daarna laat ik het twee weken liggen wegens tijdgebrek en vind ik het na een papadag van Hubby opgevouwen en al, terug in de kast), kook als het zo uit komt, doe de WC en verschoon de bedden. Verder houd ik de kinderkamers een beetje bij en ruim ik de troep op. En daar houdt het wel mee op.

Wat een enorme meevaller in ons huishouden is, is dat mijn Hubby lid is van de club van de supermannen. En dat scheelt. Af en toe moppert hij wat, en geeft hij me op mijn kop wegens mijn huishoudelijke onkunde, maar daarna strijkt hij over zijn hart en doet de rest. In razend-roeltjes-tempo. Daar ben ik dus jaloers op. Echt.