De avonturen van een assertief ventje

Ik doe mijn uiterste best om mijn kinderen tot nette mensen op te voeden. Binnenshuis mag je best wel zeggen dat het “schijtweer is”, maar het is niet helemaal de bedoeling is dat je dat tegen de juf van de crèche zegt. Mevrouwen zijn Mevrouwen, Meneren zijn Meneren en als iemand je laat oversteken bij het zebrapad dan zwaai je even vriendelijk.

Dat niet iedereen meer is ingesteld op kinderen die met twee woorden spreken blijkt als we in een klein speelgoedwinkeltje komen. “Ga maar even wat rond kijken Vin,” zeg ik, wanneer ik op zoek ben naar een leuk kadootje. Vinnie kan ik rustig laten rondsnuffelen, die blijft wel binnen in de winkel. Lyla daarentegen moet altijd in de wandelwagen blijven. Anders moeten we de rest van de middag verplicht blijven om de zooi weer op te ruimen. Deze dag had ik alleen mijn kleine mannetje bij me en omdat ik snel had gevonden wat ik zocht, kon ik mijn aapje nog even gaande slagen.

“Euhm, hallo mevrouw?” probeert Vinnie de aandacht van de winkelmevrouw te trekken. “Hallo, mevrouw? Mag ik wel even die bak met autootjes zien?” Blijkbaar is de mevrouw niet gewend aan een assertief ventje van 3, want ze kijkt naar hem alsof ze zojuist een wereldwonder heeft aanschouwd. “Euhm, bedoel je deze?” wijst ze weifelend naar een bak in de vitrine. “Nee, ik bedoel die, met die blauwe auto’s, eigenlijk.” Vinnie weet altijd goed wat hij wil. De mevrouw pakt de bak uit de vitrine en zet hem op de toonbank neer. “Maar mevrouw,” zegt Vinnie, “zo kan ik het niet zo goed zien!” Zoveel praatjes worden haar duidelijk een beetje te  veel en ze zoekt de winkel rond naar de ouders van dit ventje.

“Kom maar Vin, ik til je wel even op,” schiet ik hem te hulp. Omdat Vinnie zo goed heeft geholpen met boodschappen eerder op de middag mag hij een autootje uit zoeken. “En ook eentje voor Lyla?” vraagt hij, zoals een goede broer dat doet. Het vragen om een auto voor Lyla is trouwens puur eigen belang hoor. Zij speelt er 3 seconden mee en daarna is het voor hem, maar natuurlijk mag Lylaatje ook een.

We rekenen af en voor we naar buiten gaan zegt Vinnie: “Mevrouw, bedankt hoor, voor dat ik mocht kijken.” Helaas zegt ze niets terug, alweer met de volgende klant bezig. Tsja, en leg dat je kleine kleutertje maar eens uit….

3 thoughts on “De avonturen van een assertief ventje

  1. Hahaha Kimm, wat een mannetje die Vinnie van jou. Praatjes vullen géén gaatjes, maar wel een kinderhand!

    1. Inderdaad. En dat is toch erg! Maar goed, als het dus aan mij ligt is de volgende generatie weer wat beter opgevoed wat dat betreft :-)

Reacties zijn gesloten.